Cicha bohaterka wielkiego przełomu

W centrum uwagi jest Jean Purdy, w którą wciela się Thomasin McKenzie. Jej skromna bohaterka staje się sercem całej historii. Towarzyszą jej Robert Edwards (James Norton) i Patrick Steptoe (Bill Nighy), ale to właśnie Purdy wprowadza do filmu emocje i nadaje mu ludzkiego wymiaru. Widać w niej zarówno determinację i ciekawość naukowca, jak i zwykłą ludzką wrażliwość.

Nauka kontra strach i uprzedzenia

Film jest osadzony w codzienności lat 70. Czuć w nim ciężar społecznych uprzedzeń i niechęci wobec badań, które dziś uznajemy za przełomowe. Momentami przypomina to opowieść o walce z systemem, a chwilami indywidualne historie ludzi zmagających się z samotnością i wiarą w coś większego.

Tak jak wspomniałam, nie jest to film, który wbija w fotel czy wyciska łzy na siłę, ale dla mnie jego siła tkwi właśnie w tej prostocie. To spokojny hołd dla ludzi, którzy zmienili życie milionów rodzin.

Narodziny, które zmieniły świat

Finał, czyli narodziny Louise Joy Brown, pierwszego dziecka „z probówki”, nie jest pokazany w hollywoodzki sposób. To raczej cichy, poruszający moment, w którym uświadamiamy sobie, że całe lata pracy i wyrzeczeń sprowadziły się do jednego z najprostszych odgłosów na świecie – płaczu noworodka.

Ten film zostaje w głowie na długo. To historia o nauce, wierze i odwadze.

Materiały prasowe: IMDb