W cieniu Adršpachu – i całe szczęście

Większość turystów wybiera Adršpach. To tam kierują się przewodniki, tam zatrzymują się wycieczki, tam robi się najwięcej zdjęć. I dobrze. Bo dzięki temu Teplickie Skały pozostają spokojne. To nie znaczy, że są mniej piękne – przeciwnie. Można wręcz odnieść wrażenie, że są bardziej dzikie, bardziej pierwotne. Skalne labirynty, które tworzą, mają w sobie coś z zagubionego świata. Jakby czas się tu zatrzymał, albo płynął zupełnie inaczej.

Zacznijmy jednak od początku. Dojazd do Teplic nad Metují – bo to właśnie tam zaczyna się przygoda – nie nastręcza trudności. Czy to autem, czy pociągiem z Wrocławia, można tam dotrzeć bez większych przeszkód. Ale to, co czeka dalej, jest już poza zasięgiem GPS-u i rozkładów jazdy. To już wejście do innej opowieści.

Leśna cisza jako zapowiedź magii

Wejście do Teplickich Skał nie od razu zapiera dech w piersiach. I bardzo dobrze, bo pozwala się przygotować. Najpierw las, szeroka droga, lekki szelest liści. Ścieżka jest spokojna, niemal medytacyjna. Ale gdzieś pod skórą zaczyna się czaić przeczucie, że coś się zmieni. I rzeczywiście – po kilkunastu minutach drzewa odsłaniają pierwsze skalne formacje.

Skręcamy przy Skalnej Narzeczonej i zaczyna się prawdziwa uczta dla zmysłów. Formacje skalne wyrastają nagle i niespodziewanie, zaskakując kształtem, wielkością, legendą. Nazwy – Głowa Psa, Skalna Brama, Wykałaczka Karkonosza – są nie tylko zabawne, ale też pomagają wyobraźni stworzyć własną narrację.

Zatrzymać się i… zadrzeć głowę

Są miejsca, które zmuszają nas do spojrzenia w górę. W Teplickich Skałach takich punktów jest wiele, ale jeden z nich szczególnie zapada w pamięć: Wielki Plac Świątynny. Otoczony z każdej strony monumentalnymi ścianami, sprawia, że czujemy się jak we wnętrzu ogromnej gotyckiej katedry. Wrażenie potęguje cisza – naturalna akustyka miejsca, która tłumi głosy i sprawia, że szept brzmi jak echo.

Tutaj człowiek czuje się naprawdę mały, ale nie w sposób przytłaczający – raczej pokorny. Pokorny wobec natury, wobec czasu, który wyrzeźbił te ściany, wobec historii, która przez wieki przechodziła tędy niemal niezauważona.

Sybir – najzimniejszy, ale najbardziej magiczny moment

Spośród wszystkich fragmentów trasy, jeden robi szczególne wrażenie – Sybir. Wąski jar, przez który przechodzi się niemal jak przez podziemny świat. Nawet latem temperatura nie przekracza tu 11°C, wilgoć wisi w powietrzu, mchy pokrywają ściany, a światło, jeśli w ogóle się pojawia – wpada przez szczeliny niczym pojedyncze promienie z innego świata. To miejsce jest pełne napięcia, ale i spokoju. Można się tu poczuć jak w scenie z filmu fantasy, ale zamiast efektów specjalnych mamy autentyczność i ciszę, która wbija się pod skórę.

Spacer, który się nie kończy – przynajmniej w myślach

Choć pętla przez Teplickie Skały to zaledwie 6 kilometrów, mam wrażenie, że trwała znacznie dłużej – i nie mam tu na myśli zmęczenia, bo szlak jest stosunkowo łatwy. Chodzi raczej o to, że każde kolejne kilkaset metrów oferowało coś nowego: skalną kapliczkę, tajemniczy przesmyk, ruiny zamku Střmen, ciekawe legendy.

Wielką zaletą tego miejsca jest to, że mimo ułatwień na szlaku, oznaczeń, wiat turystycznych wciąż czuć w nim dzikość i surowość. Nie ma tu hałaśliwych punktów gastronomicznych, głośnej muzyki, tłumów z aparatami. Można usiąść na ławce i po prostu patrzeć. Albo zamknąć oczy i słuchać.

Dalej w drogę?

Z Teplickich Skał można przejść do słynniejszego Adršpachu – szlak prowadzi przez Wilczy Wąwóz lub bardziej dziką trasę przez Siedem Schodów. Ale szczerze? Wcale nie trzeba😊