Uciekaj albo walcz

Praca w aptece dla wielu farmaceutów stanowi powód do niezadowolenia, zmęczenia i wypalenia. Łatwo zobaczyć to w internetowych dyskusjach, w których dominują głosy krytyki wszystkiego i frustracji. Nie jest to najpewniej doskonały obraz nastawienia naszej grupy zawodowej, jednak wszyscy wiemy, że kolorowo nie jest. Po pięciu latach studiów o naprawdę wysokim poziomie młody farmaceuta wkracza z reguły w świat apteki otwartej. Tam spotkanie z rzeczywistością często przypomina rozbicie nosa o drzwi. Opieka farmaceutyczna pozostaje sloganem, nowoczesna receptura kończy się na użyciu unguatora, a pacjenci bardziej niż fachowej porady eksperta od farmakoterapii wolą posłuchać opinii pani z kolejki. Oczywiście część osób odnajduje w pracy w aptece spełnienie i potrafi czerpać z niej dużą satysfakcję. U innych szybko pojawiają się pytania o sens trudnych studiów i równie niełatwej pracy. Można powiedzieć, że w obliczu tego rodzaju rozterek są dwa sensowne wyjścia: uciekaj albo walcz. 

Wiele ścieżek rozwoju

Jako farmaceuci mamy fachową i wszechstronną wiedzę – studia przygotowały nas jednocześnie i do wszystkiego, i do… niczego. Najprostszą drogą jest pozostanie po stażu w aptece, ale jak wiemy, nie jesteśmy na to skazani. Przemysł farmaceutyczny, pharmacovigilance, badania kliniczne, marketing – po pięciu latach nauki mamy część kompetencji przydatnych do pracy w tych dziedzinach. Niekiedy wystarczy odrobina chęci, żeby spróbować swoich sił na nieznanym polu, częściej niezbędne będzie podniesienie niektórych umiejętności. Nierzadko wiąże się to też z koniecznością przeprowadzki do mniejszych miast, gdzie koszty życia zwykle są relatywnie niskie przy niezłych zarobkach, zwłaszcza w regionach, w których brakuje magistrów farmacji.

Szanse na zwiększenie uprawnień

Walka o satysfakcję z pracy w aptece nie wydaje się łatwym rozwiązaniem, jednak zmiany, które dokonały się w ostatnich latach, przynoszą sporo nadziei. Pojawiły się nowe opcje – rozszerzenie uprawnień do wystawiania recept farmaceutycznych, szczepienia, a na horyzoncie widać możliwość wykonywania przeglądów lekowych i innych usług farmaceutycznych. Niezmiennie ważne i owocne jest podnoszenie kwalifikacji. Nie każdy pacjent będzie zainteresowany naszą wiedzą, ale kiedy okażemy się kompetentni, zyskają na tym obie strony. Wszystko to wymaga wysiłku, który nie zawsze zostanie doceniony, jednak patrząc na przykłady spełnionych zawodowo farmaceutów, warto przynajmniej spróbować. 

Farmaceuta z powołania

Niezależnie od obranej strategii poszukiwania sensu warto zastanowić się nad kwestią obecnie rzadko poruszaną – powołaniem do pracy w zawodzie. Chyba wszyscy znamy hasło „powołaniem się nie najesz” i wiemy, że należy dbać o godne warunki pracy. Choć nie jest to szczególnie komfortowe, pracę farmaceuty powinno cechować wykonywanie obowiązków „sumiennie, gorliwie i z należytą starannością, mając zawsze na uwadze dobro pacjenta”, jak powtarzaliśmy podczas ślubowania. Czy nie jest tak, że poczucie sensowności pracy zanika, kiedy zamiast człowieka w potrzebie widzimy tylko obowiązek do wypełnienia, niekiedy dodatkowo utrudniany przez wymagania pracodawcy związane z marżą? Być może zabrzmi to jak naiwny idealizm, ale jeśli w pracy w aptece nie zabraknie w nas postawy służenia człowiekowi i przekonania, że to nasze życiowe powołanie, łatwiej będzie znieść jej trudne aspekty i pokonać wypalenie.